Málverk eftir Þorlák Kristinsson.
Úr Klettur í hafi:
Af reimleikum (brot)
I
Kalt er í veðri,
sveitin döpur
og dimmt um að litast.
Það berast fregnir
að reimt sé í dalnum,
að vindarnir blási
og veturinn sitji um
hæðir og holt.
Kalt er í veðri,
kyndugir skuggar á sveimi,
það ýlir í veggjum
og haglélið æðir
í byljum um tún.
Hljómmikil rödd,
dimm einsog drunginn,
hverfur í myrkur
og hvínandi kóf.
Það er spurt
hvar hann sé
en enginn veit svarið,
- sprek falla í eld,
ekkert sést
nema fjúkandi snjór.
II
Kalt er í veðri,
dimmt um að litast,
dapurt í skuggsælum dal.
Þegar birtir af degi
sést blóðug slóð
upp í björgin.
Fallið er fé
eða gengið á fjöll,
grátt yfir gangandi mönnum,
- meinvættur horfinn -
en þegjandi liggur hann,
þungur sem naut,
úlfgrátt er hár,
ísköld dimma í augum.