Níu smásögur eftir danska skáldið Martin A. Hansen (1909-1955). Jón Kalman Stefánsson þýddi og ritaði eftirmála.
Úr Paradísareplunum:
Strúturinn
Áin rann um engin. Hún var breið og vatnið svart. Áin var djúp og moruð. Lítil brú, kölluð spöngin, lá yfir hana. Þegar maður lagðist á magann þversum yfir brúna stóðu fæturnir út af öðrum megin, höfuðið hinum megin. Það var notalegt að liggja þannig og horfa niður. Ofan í sístreymandi vatnið. Nú stekkurðu! hugsaði maður, því jafnvel þótt það hefði vísan dauða í för með sér brann í manni löngunin að stökkva ofan í streymandi vatnið. Pólsku strákarnir höfðu oft dottið ofan í og komist af sjálfsdáðum upp úr, en þeir voru líka alveg sérstakir. Og nú lágu þeir á spönginni og horfðu niður. Ég veit ekki hversvegna þeir voru kallaðir pólsku strákarnir því þeir voru ekki frá Póllandi. Karl Anton var sá eldri. Hann var mjór og hvíthærður og enginn í öllu landinu sló hann út í trjáklifri. Leó, sá yngri, var örvhentur og snjall grjótkastari.
Þeir voru með færin með sér og höfðu rennt línunum niður í vatnið.
Iss, þið hafið ekki veitt neitt, sagði ég.
Ma...ma... sagði Leó, hann átti það til að stama.
Hún beit á hjá okkur! hrópaði Karl Anton.
Það er lygi, sagði ég.
Er þetta ekki rétt, Leó! hrópaði Karl Anton, það var hún. Hún var nærri því búin að draga Leó ofan í. En þá slitnaði snærið.
Vá! sagði ég.
Vá! sagði systir mín.
Við lögðumst á spöngina. Plankarnir voru svo sólhitaðir að það lá við að maður brenndi sig. Við svipuðumst um eftir stóra fiskinum sem hafði næstum því dregið Leó ofan í. Það var mannætan, geddan ógurlega sem synti um ána. Það þyrfti ekki að spyrja að leikslokum ef maður dytti í ána því geddan gleypti fólk alveg umsvifalaust. Í gegnum aldirnar höfðu ófáir drengir lent í maga hennar. Það var alkunna að hún var mörghundruð ára gömul og lengri en fullorðinn maður. Ég hafði ósjaldan séð hana.
(s. 8 - 9)