Úr Sofendadansi:
Ung stúlka við opinn glugga
Vor! Þú kemur á móti mér allt í einu.
Allar raddir hvísla: ég vil, ég vil.
Já, þetta er líf: að laugast regninu hreinu
og langa til
að verða eins og vatnið í syngjandi ánum
sem vex og flæðir, en nemur þó aldrei stað
– að dreyma um að opnast sem brumið á trjánum
en óttast það.
(s. 62)