um bókina
Stjörnustælar er þriðja bók Andrésar Indriðasonar um Eyjapeyjann eldhressa, Jón Agnar Pétursson, og vini hans
Það gerist ýmisleg spaugilegt þegar Jón Agnar ætlar að komast á toppinn sem kvikmyndastjarna í Hjartagosanum. Björninn er ekki unninn þó að Barði kvikmyndaleikstjóri haldi því fram að hann sé fæddur leikari. Þó fer gamanið fyrst að kárna þegar í ljós kemur að hann á ekki að leika hetju í anda Sylvester Stallone heldur ástarhlutverk á móti þessari stelpu frá Akureyri ... þessari Hörpu sem er svo auðvelt að verða skotinn í. Fyrsjáanlegt að það verða ekki góð tíðindi fyrir Ragnhildi, hina einu og sönnu. En úr öllum flækjum má greiða með kænsku og smástælum ... ekki síst ef maður á góða að, til dæmis stálnaglann sjálfan, Sigurbjart Pálsson, sem sýnir á sér óvæntar hliðar í þessari bók.
Stjörnustælar iða af lífi og fjöri eins og fyrri bækur Andrésar um Jón Agnar og félaga, metsölubækurnar Bara stælar og Enga stæla!
úr bókinni
- Já vinurinn. Það voru áttatíu og sjö sem vildu komast í þetta... og ég pikkaði þig út!
Hann gapir.
- Áttatíu og...
- Hver vill ekki verða frægur! Kvikmyndastjarna!
- Já en... hvernig hlutverk er þetta?
- Það kemur allt í ljós... enginn tími til að útskýra það núna, ég þarf að fá þig til mín strax.
- Ha? Á ég að koma...?
- Núna strax já. Í smá viðtal.
- Viðtal?
- Hingað niður í Ræmu, já. Vissara að bóka ekkert annað á kvöldið, það gæti tekið sinn tíma.
- Ja... sko... ég er nú eiginlega í afmæli hérna... ég...
- Vertu snöggur, vinurinn! Ekki láta bíða eftir þér...
- Já en Barði... þú sagðir að ég væri eins og spýtukall! Það er hlegið inni í tólinu.
- Ég get sagt þér það, vinurinn, að það voru áttatíu og sjö spýtukallar sem komu til mín! Þú varst ekkert verri en hinir áttatíu og sex! Annars gerði það útslagið að ég pikkaði þig út að mér finnst þú ríma best við stelpu sem verður í hinu aðalhlutverkinu á móti þér.
- Stelpu? Hvaða stelpu?
- Það er ansi hreint lífleg og skemmtileg stelpa. Þar fyrir utan er líka eitthvað sem hvíslar að mér að þú sért fæddur leikari og það skiptir auðvitað máli líka.
- Ég?
- Já, já, ég hef alveg pottþétta tilfinningu fyrir því hvernig fólk passar í hlutverk... hef aldrei veðjað á vitlausa hesta í myndirnar mínar. Annars skulum við ekki vera að hafa fleiri orð um þetta núna, ég má ekki vera að því, það eru menn hérna hjá mér... við sjáumst þá!
Hann kemur ekki upp orði, heyrir að Barði Óskarsson leggur á, situr og starir fram fyrir sig með tólið í höndunum.
Vaknar ekki til lífsins fyrr en Sigurbjartur Pálsson tekur létta hlátursrispu inni í stofu, þá leggur hann á.
Hvað er eiginlega að gerast?
Hann sem var búinn að lýsa frati á Barða Óskarsson og pípa á allt stjörnustand... allt í einu er hann á leiðinni upp á stjörnuhimininn, búinn að fá hlutverk eða svo gott sem!
(s. 34-5)