John Osborn: Look Back in Anger.
Úr Horfðu reiður um öxl:
HELENA: Það er varla hægt að trúa þessu. Ég get ekki áttað mig á þínum þætti í þessum ósköpum. Hvers vegna? Það get ég ekki skilið. Hvers vegna fórstu að ...
ALISON: Giftast honum? Það hljóta að vera ein sex ólík svör við þeirri spurningu. Þegar fjölskylda mín kom aftur frá Indlandi virtist allt einhvernveginn -- hanga í lausu lofti. Að minnsta kosti virtist pabbi annars hugar og fremur uppstökkur. Og mamma - já þú þekkir mömmu, þú veizt hvernig hún er. Það var fátt sem ég þurfti að hafa áhyggjur af. Ég vissi varla af því að ég hefði fæðzt í þennan heim, eins og Jimmy segir. Ég kynntist honum í samkvæmi. Ég man það svo glöggt. Ég var þá að verða tuttugu og eins. Það var eins og allir karlmennirnir þarna vantreystu honum og kvenfólkið virtist allt á því að það ætti að sýna þessum skringilega fugli fyrirlitningu, en engin þeirra virtist átta sig á því hvernig ætti að fara að því. Hann sagði mér að hann hefði komið í veizluna á bifhjóli og samkvæmisjakkinn hans var allur ataður olíu. Veðrið hafði verið svo dásamlegt og hann hafði verið úti í sólskininu allan daginn. Hann virtist allur í báli. Andlit hans, -- það sindraði af hárinu, það var eins og það ætlaði að sveifla sér ofan af höfðinu, - augu hans voru svo blá og full af sól. Hann var svo ungur að sjá og grannur og fíngerður, þrátt fyrir þreytublæinn um munninn. Ég vissi að ég var að taka á herðar mínar þyngri byrði en ég yrði nokkurn tíma líkleg til að geta borið. En það var eins og ég ætti ekki um neitt annað að velja. Jæja, svo laust fjölskylda mín upp hneykslunar- og undrunarópi, það réði úrslitum. Hvort sem hann elskaði mig eða ekki, þá réð það úrslitum. Hann ákvað að kvænast mér. Þau gerðu bókstaflega allt sem þeim gat til hugar komið til þess að reyna að hindra okkur.
(s. 52-53)