Úr Punkti, punkti, kommu, striki:
Haraldur stóð upp, kveikti í sígarettu og ætlaði að segja eitthvað við Ástu sem var komin í símann. Út í garði sá hann Guðjón tengdaföður sinn og Jón hinumegin, rauða í kinnum með blaktandi slysavarnafélagsmerki í barminum. Þeir voru alltaf að tala um Tíðina eins og þeir ætluðu aldrei að komast ofan úr þessari sveit sem þeir höfðu í byrjun aldarinnar látið í skiptum fyrir Eyrina, en hélt samt áfram að vera leiktjöld í hausnum á þeim. Andri vappaði í kringum þá í matrósafötum og sprautaði úr vatnsbyssu. Síðan Haraldur byrjaði að vinna út á Velli, var hann ekki heima nema um helgar og skildi þessvegna ekki hvar barnið hafði fundið tíma til að vaxa úr grasi.
Ásta náði ekki sambandi við Rúnu og réðist á fílapensil undir nasavængnum.
Við eigum eftir að borga húsaleiguna, sagði hún gegnum aðra nösina.
Ásta, sagði Haraldur óþolinmóður, það bíður okkar ókeypis íbúð út á Velli.
„Hér er mitt land / og hérna á ég heima, sagði Ásta og vitnaði í eitthvert þjóðskáldið.
Ég hef ekki hugmynd um hvað hún gerir á meðan ég er í burtu, hugsaði Haraldur. Hún gæti haldið framhjá mér dag og nótt þessvegna. Í gærkvöldi fór hún út með saumaklúbbnum.
Af hverju læturðu svona Ásta? Ertu ekki í fötum af Vellinum, éturðu ekki mat af Vellinum - hversvegna geturðu ekki búið á Vellinum?
Sá sem er ekki á móti þeim er með þeim. Ég er á móti þeim.
Haraldur: Kommúnistar eiga ekki að bera sér í munn ættjarðarást, þeir eiga hana ekki til í sínum vélráðu brjóstum. Ástæðan fyrir því að hér er varnarlið er starf kommúnista um allan heim sem vinna að heimsyfirráðum Sovétríkjanna.
Ásta: Til hvers varstu þá að taka þátt í stofnun lýðveldisins 1944? Sovétríkin hafa verið til síðan 1917, starf kommúnista líka. Þið mynduð starfrækja gasofna fyrir hæfilega þóknun.
Skruðningar heyrðust í stiganum og inn hentust Andri og Sista.
Mamma, mamma - mér hlakkar svo til þegar...
Mig hlakkar, leiðrétti Haraldur.
Mig hlakkar svo til þegar...
Ég hlakka til, áréttaði Ásta.
Ég hlakkar svo til þegar...
Ertu eitthvað klikkuð kona, hrópaði Haraldur.
Svo fóru þau að rífast, Haraldur barði Ástu með blaðinu, Ásta rauk inn á bað, Haraldur skellti á eftir sér hurðinni.
Í útvarpinu var barnatími: danskur drengjakór hló. Kelling jarmaði sögu um Kalla og Stínu sem fóru í sveit til afa og ömmu, sátu yfir ánum og lærðu að kveða rímur.
(s. 28-30)