Þórey Mjallhvít Heiðarsdóttir Ómarsdóttir myndskreytti.
Um bókina:
Þorgeir langar að eignast hund. En vegna gula hundsins sem týndist endur fyrir löngu hefur hann litla von um að sá draumur rætist. Dag einn heyrir Þorgeir um Land hinna týndu sokka. Þangað fer allt sem týnist og því ekki líka hundar? En hvernig kemst átta ára strákur til landsins þar sem allt er týnt?
Úr Landi hinna týndu sokka:
Kaflinn þar sem sokkarnir spretta fram
Áður en Þorgeir skríður upp í leggur hann apann á ofninn. Síðan fylgist hann með nóttinni breiðast hægt yfir herbergið og skríða inn í öll horn. Kommóða, bangsar og bækur hverfa í dimmuna, líka Stóra hundabókin sem liggur á náttborðinu. Í henni er sagt frá öllum heimsins hundum. Sumir eru svo grimmir að þeir mega ekki búa á Íslandi en Þorgeir langar hvort sem er bara í góðan hund. Í kvöld nær hann ekkert að blaða í bókinni áður en svefninn hvolfist yfir hann.
Ekki eiga allir svona gott með að festa blund því apinn finnur ekki ró í sínum mjúku beinum. Ofninn er ekki bara harður heldur líka logandi heitur. Apann dreymir um að komast í hálsakotið á Þorgeiri þar sem hann er vanur að kúra á nóttunni. Með herkjum nær hann að snúa höfðinu til að athuga hvort nokkuð sé kviknað í skottinu en svo er til allrar hamingju ekki. En þegar apinn ætlar að lyfta upp skottinu getur hann ekki bifað því. Skottið virðist vera klístrað fast við ofninn. Líklega hafa kraftaleg handtök mömmu ekki dugað til að ná allri sultunni úr því.
Apinn finnur hvernig hræðslan vex innan í honum. Hann er hræddur við hitann frá ofninum, hræddur við að vera fastur, hræddur við myrkrið en umfram allt hræddur við að vera einn.
Kannski er það öll þessi hræðsla sem verður til þess að skyndilega fær apinn mál. Að minnsta kosti getur hann allt í einu talað og það fyrsta sem hann segir er: Héðan verð ég að komast áður en ég stikna. Röddin er rám og lág en það er allt í lagi þegar enginn annar en maður sjálfur heyrir það sem maður segir. Síðan er þetta líka alveg rétt hjá apanum. Hann verður að komast í burtu. Og hvað gera apar þegar þeir þurfa á öllum kröftum sínum að halda? Jú, þeir hugsa um það góða sem bíður þeirra ef þeim tekst það sem þeir ætla sér og það sem bíður apans er notalegt hálsakotið á Þorgeiri.
[...]
Allt í einu lykst eitthvað blíðlega utan um dinglandi apafæturna og togar í þá. Löturhægt er apinn dreginn niður á gólf og áður en hann veit af hefur hann lent í mjúkri og marglitri hrúgu. Hún sprettur óðara undan honum og greinist í dansandi tuskur sem þeytast hringinn í kringum hann. Apanum er illt í rófubeininu en hann er ekkert að velta því fyrir sér því ærslin í kringum hann eru svo mikil. Og nú berst kátur söngur frá hringdansinum:
Leyfðu okkur að lokka
í Land hinna týndu sokka
apa sem á vantar skottið,
ætli það hafi dottið?
(s. 23-26)