Úr Ættjarðarljóð á atómöld:
Auðnin [brot]
II.
Áin skrifar nafn sitt
í gljúpa sanda,
tíminn á ferð
frá klökknandi jökli
að kyrrum ósi
vindbarin gljúfur
bera þessu ferðalagi
vitni,
hvasst og margskorið
hraun
þar sem tíminn ristir
nafn sitt
í opinn stuðlabergslófa
þessarar þungstígu
auðnar
og vindurinn strýkur
hljóðlausu gnauði hvert strá, hvern stein
og hvert blóm
einhver hóar
úr nálægri fortíð
og einmana tófa á ferð
en handan árinnar
úfið skuggasvart hraunið
hlustandi útbrunninn
eldur
hjarta nýhætt
að slá.
(s. 81-82)