Myndir Halldór Baldursson.
Úr Allir með strætó:
Núna eiga næstum allir einkabíla. Það eru næstum bara gamlir karlar og kerlingar og krakkar sem fara með strætisvagni. það hefur ekki alltaf verið þannig. Áður voru bjartari tímar og þá ók vagninn um borgina fullur af fólki og bílstjórinn var alltaf að kalla: Færið ykkur aftar í vagninn! Annars hefðu farþegarnir ekki komist fyrir. Þá óku ekki bara með honum karlar, kerlingar og krakkar. Hann var eini staðurinn í lífinu þar sem ríkti sátt og samlyndi. Með honum fóru ríkir og fátækir í sparifötunum eða í vinnugallanum. Þarna sátu heimskir karlar og konur sem voru gáfnaljós. Í sætunum sátu laglegir og ljótir og líka fólk með kvef og þeir sem fengu aldrei hor í nös. Menn gættu þess að hósta aldrei framan í aðra. Kunnugir og ókunnugir sátu hlið við hlið og töluðu hver við annan eða þögðu saman. Sömu sæti voru fyrir alla. Enginn hafði einkarétt á þeim. Ungir strákar stóðu upp fyrir gömlum konum og sögðu: Sætið er laust. Svona var lífið í strætisvagninum: Menn lærðu að sýna öðrum tillitssemi. Enginn tróð þar öðrum um tær. Fólki fannst mest gaman þegar mikill troðningur var í vagninum. Ef einhver rakst harkalega á annan, þá sagði hann undir eins: Fyrirgefðu. Svona var þetta á öllum leiðum: Vagnarnir voru skóli þar sem menn lærðu háttvísi.