Ásamt Lenu Bergmann.
Úr Blátt og Rautt: Bernska og unglingsár í tveim heimum:
Ég var níu ára. Foreldrar mínir höfðu farið í mikilli rigningu til Þingvalla sautjánda júní og við Hörður bróðir sátum við útvarpið allan daginn og fylgdumst með stofnun lýðveldis á Íslandi og vissum að þetta var stór stund og engri lík. En kannski var ég mest hrifinn af ræðum erlendra sendimanna, sem fluttar voru á tungumálum sem mig dauðlangaði að skilja. Svo stytti upp og pabbi fór með okkur daginn eftir til Reykjavíkur á framhaldshátíð. Það var sól yfir bænum og manngrúanum, sem ég var viss um að týnast í. Það var einhver lyfting í svip manna, það var svo gaman að vera Íslendingur að engum leiddist þótt enn væri bætt við ræðuhöldin. Utanþingsstjórnin sat fyrir utan stjórnarráðið undir pípuhöttum, eitthvað eymdarleg á svip, meðan foringjar flokkanna töluðu. Meðal þeirra Ólafur Thors og Einar Olgeirsson voru víst farnir að stinga saman nefjum um Nýsköpunarstjórnina
Allir voru hinir bjartsýnustu. En það mátti heyra í ræðu Einars viðvörun sem ég tók eftir, þótt skrýtið sé. Hann talaði um lýðveldið til forna, sem höfðingjarnir hefðu komið fyrir kattarnef. Slíkt mátti ekki endurtaka sig, fólkið varð að sjá til þess.
Ekki svo að skilja - ég hafði náttúrulega engar áhyggjur hvorki af þessu né öðru. Það var gott að vera strákpatti uppi á þessari eyju og sjálfsagt mundu allar góðar spár rætast. Ég vonaði að leiðtogarnir færu að ljúka sér af, því nú langaði mig mest til að sjá Gunnar Huseby kasta kúlu uppi á Melavelli.
(s. 9-10)