Um bókina
Skáldsaga í dagbókarformi, byggð á minningum Birgittu.
Úr Dagbók kameljónsins
Sáttmálinn
Þegar mamma og Ægir pabbi giftust þá gerðu þau leynisamning sem hljóðaði einhvern veginn svona: Skylda mömmu: að eignast son. Skylda pabba: að sjá fyrir mömmu og ættleiða mig.
Þau lifðu hvort í sínum heiminum. Hann var hafið, hún var loftið. Mamma leitaði ævintýra í ljóma stórborgarljósanna í ört vaxandi vinahópi sem átti hþað helst sammerkt að vera þekkt andlit. Ekkert skipti máli nema að þjóna listagyðjunni. Dansinn dunaði um marglit gólf. Hugsjónir og háleit markmið hjúpuðu frumstæðar kenndir sem allar eru hinar sömu hvort heldur þær finnast hjá þeim sem þykjast yfir allt hafnir eða þeim sem veltast um í forinni fyrir utan sveitaballastaðina.
Kannski var hún að leita að bernskunni sem hvarf þann dag sem hún gifti sig fyrst aðeins sextán ára gömul, þegar saklaus sál hennar sameinaðist anda gula þrílyfta hússins. Mér fannst hún glaðari en oft áður en hún virtist fjarlæg. Hún tengdist anda Díónysosar blóðböndum.
Pabbi var jarðbundinn, þögull. En í augum hans var brennandi þjáning sem stigvaxandi óx uns hann virtist alltaf hulinn annarlegri þoku. Einmana. Hann dansaði aldrei framar við mig. Horfði á sjónvarpið til að dreifa huganum frá bakverkjunum.
Aldrei lömdu þau hvort annað með orðum en mér fannst stundum að þögn þeirra væri hlaðin hnífum sem áttu sér uppsprettu innst í hjörtum þeirar og hvorugt vildi sjá. Óformleg ástin varð formleg. Þau áttu fallega vináttu en lítið annað. Ekkert rafmagn, engin ástríða. Ég og Glókollur sváfum hjá pabba og mamma ein í mínu herbergi. Sagði að ég væri of fjörug í svefni.
(62)