Um bókina
Seint um vetur árið 1897 boðaði æðsti embættismaður konungs á Íslandi til samdrykkju með nokkrum félögum sínum. Efni fundarins var landflótta stúlka, Sigurlína Brandsdóttir, og íslenskur forngripur sem þá hafði nýlega komist í eigu Metropolitan-safnsins í New York.
úr bókinni
Aftur á byrjunarreit. Til baka og yfir götuna, þungum litlum skrefum, og gætti ekki að hvar hún steig niður. Og þá gerðist það sem hafði verið yfirvofandi í nokkra daga. Eftir allar þessar göngur um stóra borg var sólinn sem Mathiesen skóari í Bröttugötu hafði neglt á ofurlítið stígvélið hennar farinn að losna, og nú, þennan kalda morgun í byrjun desember, flettist hann af til hálfs og beyglaðist þegar hún rak fótinn í stein sem lá í götunni miðri, með þeim afleiðingum að hún, Sigurlína Bransdóttir Jónssonar frá Kotum í Skagafirði, missti fótanna. Í fallinu bar hún fyrir sig hendurnar svo taskan, útsaumaða pyngjan, kastaðist upp í loftið og þaðan niður í götuna rétt áður en hún sjálf skall í jörðina.
Hún lá ringluð um stund og reyndi að stíga á fætur. Þarna voru fjölmargir á ferli en enginn virtist veita eftirtekt því sem gerst haði. Nema einn vegfarandi. Hann stóð við söluvagn á því sem mátti heita gangstétt og kom haltrandi á miklum hraða út á götuna og í áttina til hennar. Þetta var eldri kona, klædd í þykka kápu með loðkraga um hálsinn, loðinn hatt á höfði en töskulaus. Þegar Sigurlínu hafði tekist að reisa sig við hafði konan þegar beygt sig níður í götuna og þrifið handtöskuna og var nú þotin inn í mannþröngina. Hún dró fótinn rösklega út strætið en hægði svo á sér þegar hún var komin inn á Bowery. Enda hafði hún enga hugmynd um að í sama mund og hún veiddi aleigum Sigurlínu upp af götunni var Cooke varðstjóri einmitt að koma inn á Hester-stræti. Hann hriti ekker tum Sigurlínu, sem stóð og skimaði eftir töskunni sinni á rykugri jörðinni, því það var Maggie O'Reilly sem átti hug hans allan. Ó, hve oft hafði hann ekki verið hársbreidd frá því að góma þennan alræmdasta vasaþjóf borgarinnar, og nú var hann staðráðinn í að láta það takast. Hann ruddist í gegnum þvöguna í tvíhneppta frakkanum sínum og gekk stórum skrefum á eftir kerlingunni niður götuna, og þegar hún beygði inn á Canal-stræti bjóst hann til að grípa hana. Hann lagði stóran og bólginn hramminn á öxl gömlu konunnar og náði taki áður en hún sneri sér við, allkröftuglega. Hann mætti myrku andlitinu; köldum augum, skeifulaga munnrifunni á grófri og grárri húðinni. Þau störðu hvort á annað um stund. O'Reilly, öðru nafni Blue Edei gerði enga tilraun til að slíta sig lausa, en lét varðstjórann þó hafa fyrir því að teyma sig upp á Elm-stræti og inn í klefa.
Á meðan á þessu ferðalagi stóð hljóp Sigurlína upp og niður Hester-stræti og leitaði að töskunni sinni. Ógnarsnör handtök O'Reilly höfðu farið framhjá henni, en nú var hana farið að gruna sem var, að töskuni hennar hefði verið stolið. Samt hljóp hún þarna um eins og óð og var jafnvel farin að hljóða. Þeir fá sum veittu því athygli gáfu henni illt auga svo hún nam staðar, stóð grafkyrr á gangstéttinni á meðan fólkið ferðaðist fram og til baka eftir götunni. Og eftir því sem hún stóð lengur í sömu sporum varð æ erfiðara að færa sig úr stað. Það gerði hörð hríðin inni í höfðinu. Hún þorði eiginlega ekki að hreyfa sig.
(s. 117-119)