Af bókarkápu:
Halldór og Herdís búa saman en hafa ekki kysst svo vitað sé. Þegar Herdís færir inn á heimilið varhugaverða pottaplöntu og kynjafræðinemann Högna tapar Halldór hæfileikanum til að fara úr húsi en fær því meiri áhuga á byrlun eiturs. Eitur fyrir byrjendur er skáldsaga sem fjallar á næman hátt um samlíf ungs fólks.
Úr Eitur fyrir byrjendur:
Dísa fór inn í eldhús en ég settist í sófann og kveikti á sjónvarpinu. Jay Leno var að afkynna þátt sinn á SkjáEinum, hann þakkaði Kirsten Dunst, manninum sem bítur krókódíla og hljómsveitinni Bitter Angst fyrir komuna og taldi síðan upp fáeinar stórstjörnur sem kæmu daginn eftir. “Good night everybody, stay tuned for Conan.” Og svo auglýsingar.
Mér var eitthvað órótt. Ég leit á Bogart-plakatið, og svo á blómið. Þrátt-fyrir-allt. Ég þyrfti líklega að finna einhverja leið til að lifa með þessari plöntu. Ég færði mig um tvo rassa á sófanum til að komast nær henni. Svo strauk ég á henni blöðin. Það var eins og hún hefði dökknað eftir að kvöldaði. Kannski var það bara lýsingin, en ég var ekki viss. Þessi skelfilegi eiginleiki hennar, að geta komið fullvöxnum karlmönnum í bólið fyrir fullt og allt, var vissulega virðingarverður. Og gaf henni karakter. Ef ég hræddist hana þyrfti ég líka að bera virðingu fyrir henni.
En það yrði að finna henni eitthvað skárra nafn en sumarsýprus. Eitthvað sem hæfði þeim drunga sem hún bar með sér. Kannski eitthvað eins og “dauðasýprus” eða “dásýprus,” “ælusýprus,” “banabitinn,” “þú-gleymir-mér-ei” eða jafnvel “þú-átt-eftir-að-sjá-eftir-þessu”. Allt nema sumarsýprus.
Það var meiri beygur í húsinu en bara við plöntuna. Ég var farinn að hræðast Dísu að einhverju marki. Að horfa á hana lifa lífinu eins og hún þyrfti að hafa sig alla við til að komast í gegnum hvern einasta dag, að horfa á hana láta sig hafa barnsmissinn, og gefa sig alla í að halda áfram án þess að taka lyf eða fara til sálfræðings, án þess að gerast drykkfelld og móðursjúk, að horfa á hana rétta og slétta Dísu, taka eitt skref í einu af einhvers konar yfirborðs lógík. Sjá hana setja upp skiltin sín, búa til áætlanir og reikna hvað við skulduðum hvoru öðru. Vita að hún hafði aldrei gleymt að elda, eða þrífa þegar nafnið hennar var á listanum. Að sjá hana kaupa í matinn af sparneytni og skynsemi. Og þegar það kom fyrir, einstaka sinnum, að hún brosti af fullkominni einlægni, varð mér erfitt um andardrátt af hamingju og mig langaði að draga hana af stað með mér út í heiminn í leit að ævintýrum. Langaði að synda með henni í sjónum, sofa við hlið hennar á leiði Sigurðar Breiðfjörð, fara í gegnum miðbæinn í höfrungahlaupi með henni, drekka bjór á börunum með henni og kúra vafinn í hana og ilmandi hrein rúmföt þar til við rumskuðum þegar pósturinn dytti innum lúguna.
Dísa kom aftur inn í stofuna með báðar hendur utan um rjúkandi heitt mangóteið. Ég brosti til hennar þegar ég sá að hún virtist forviða.
“Hvað ertu að gera?”
Ég hafði beygt mig yfir blómið og sett eitt laufblaðið upp í mig.
Bragðið var beiskt, og af tungunni á mér rann munnvatn á laufblaðið.
“Ég er að vingast við plöntuna,” svaraði ég.
“Ég sé það.”
“Við ætlum að reyna að vera vinir.”
“Af hverju?” sagði Dísa.
“Við erum einmana,” svaraði ég.
Þá brosti Dísa af öllum lífs og sálar kröftum.
(s. 60-62)