Nicholas Wiseman: Fabiola. Sigurður A. Magnússon þýddi og ritaði formála.
Úr Fabíólu:
Kaldur og heiður rann morgunninn upp. Snemma dags tóku göturnar að fyllast af hátíðaklæddu fólki, og allir lögðu leið sína út til Flavianska fjölleikahússins, eða Colosseum, eins og það er venjulega kallað nú. Hver maður hafði sinn aðgöngumiða, og á honum stóð númer þeirrar hvelfingar, sem hann átti að fara inn um til sætis síns. Brátt fylltust hinar bogadregnu bekkjaraðir, sem hækkuðu um eitt þrep við hverja röð. Að síðustu er mannfjöldinn orðinn sem gríðarmikið haf, er bylgjast til og frá. Og hugsum okkur svo þetta mannhaf, þegar það hefur rótazt upp af æsingunni yfir sjónleikunum, þar sem barizt er upp á líf og dauða, og þar sem ungt blóð rennur í stríðum straumum undan tönnum villidýranna! Og þegar öllu er lokið rennur þetta haf aftur út gangana, sem það kom inn um. Þessir gangar höfðu nafn, sem átti vel við: Vomitoria, þ.e. spýjugangar. Því að aldrei hefur saurugri straumur runnið úr gruggugri vatnsþró mannkynsins en fólksstraumurinn, sem lagði leið sína um þessa ganga eftir sjónleika keisaranna.
Keisarinn kom sjálfur með hirð sinni og allri þeirri viðhöfn, sem hæfði slíkri hátíð. Hásæti hans var austan megin í fjölleikahúsinu á svæði, sem nefnt var Pulvinar. Var þar mikill íburður á öllu.
Alls konar leikar fóru fram, hver á eftir öðrum, og margur skylmingamaðurinn (gladiator), dauður eða særður, hafði roðið sandinn blóði sínu. Áhorfendurnir voru orðnir æstir og tóku nú að hrópa á kristna menn og villidýrin.
Frá dýflissunni höfðu fangarnir verið fluttir í rammgeran sal, sem kallaður var Spoliatorium. Þar voru þeir færðir úr hlekkjum og fötum, og átti að klæða þá eins og heiðna presta og spákerlingar. En kristnir menn neituðu og sögðu, að þeir hefðu komið af frjálsum vilja til baráttunnar við villidýrin, og þá væri ósanngjarnt að klæða þá í föt, sem þeir hefðu viðbjóð á. Þeir voru saman fram eftir degi og uppörvuðu og hvöttu hver annan og sungu Guði lof, þótt söngurinn drukknaði oft í óhljóðunum fyrir utan.
(s. 226-227)