Úr FyrirgefningU syndanna:
Úði í mesta lagi, hafði ég sagt við sjálfan mig á leiðinni þegar ég fann fyrstu dropana á vanganum. Ég skar mér bita af kanínunni og horfði á regnið streyma í lækjum niður rúðuna og yfir nafn eigandans á rúðunni. Landar mínir tíndust inn hver af öðrum. Þú hafðir spáð rétt, þegar þú sagðir að hér yrði mannmargt í kvöld. Á næsta borði við okkur sátu verkamenn nýkomnir úr vinnu: skórnir rykugir og fas þeirra þesslegt að þeir væru lúnir í skrokknum en liði samt vel eftir langan dag. Mér verður hugsað til þeirra nú. Það er orðið langt síðan ég hef getað notið þess að hvílast að kvöldi eftir líkamlegt erfiði, hvílast eftir heitt bað í stól með bók í hendi og vitneskju um að svefninn verður djúpur og friðsæll og harðsperrurnar þægilegar að morgni. Langt síðan og engar líkur til þess að ég fái notið slíkrar þreytu í bráð.
Þú kynntir mig fyrir þeim sem ég þekkti ekki. Flestir voru stúdentar í háskólanum, en einnig fáein ungmenni í vinnu. Þar að auki var þarna fólk sem virtist í fljótu bragði ekki hafa annað fyrir stafni en drepa tímann. Þú kynntir mig fyrir honum í flýti, stóðst ekki við, heldur skaust frá borðinu til að taka á móti stelpu sem þú sást út um gluggann á leiðinni inn.
„Þráinn, Pétur. Pétur, Þráinn,“ bunaðir þú út úr þér.
Við tókumst í hendur. Ég reyndi að sjá á augnaráði hans hvort hann vissi af mér, horfði beint í augu honum drykklanga stund, en komst ekki að niðurstöðu. Hann var hærri en ég – þremur, fjórum sentimetrum að minnsta kosti – þrekinn en hirðuleysislega klæddur, bersýnilega af ásetningi. Buxurnar ópressaðar, peysan víð og þvæld, skyrtan opin í hálsinn. Það kom mér á óvart að hann skyldi ekki vera betur til fara.
„Búinn að vera hérna lengi?“ spurði hann.
„Í vetur. En þú?“
„Fyrsti veturinn minn líka. Þú varst í MR, var það ekki?“
„Jú.“
„Ég fór í Versló fyrir pabba. En nú er það búið. Ég er í sögu.“
„Ég hef verið á námskeiðum í hagfræði og bókhaldi.“
„Jæja.“
Honum þótti greinilega ekki mikið til koma, enda orðinn sérfræðingur í sögu mannkyns og farinn að draga ályktanir.
„Les samt mikið heimspeki og sagnfræði mér til gamans,“ bætti ég við.
Hvers vegna er ég að reyna að vera honum til geðs? spurði ég sjálfan mig. Til hvers að reyna að þóknast honum? Honum, þessum ...
(s. 150-151)