Úr Heimkomu:
Ég fer fótgangandi inn í bæ. Vindurinn! nú rifjast hann upp fyrir mér, það er hann ásamt skýjunum sem myndar Ísland. Þessi stöðugi óaflátanlegi vindur sem enginn veit hvaðan kemur eða hvert fer. Á myndböndum Halla frænda var alltaf logn.
Aprílnepjan kemur þvert á væntingar mínar, í huganum hafði ég séð mig í anda reika um æskuslóðir í upprifjunarrús. Nú finn ég mig vanhaga um trefil bæði og vettlinga, tek frakkann saman í hálsinn og herði gönguna. Þetta er vegur sem virðist hafa verið lagður af þótt malbikið sé enn til staðar, holótt. Á aðra hönd eru sparkvellir, á hina flugvöllur sem gengur eins og fleygur frá sjónum inn í miðja borg. Ég þversker Hringbrautina og held inn Laufásveginn. Hvert fótmál hrærir upp í minningum eins og þegar gengið er í þurru moldarflagi, í húsi sem stendur vel upp í lóð man ég eftir partíi um vor, það var að afloknum prófum, krakkaslengi fór syngjandi eftir brunandi götunni í mjólkurhvítri morgunbirtu, næstum eins og oflýst filma. Öðru hverju tek ég mig út úr hópnum, krýp á kné og smelli af mynd: strákar með frárifin bindi og skyrtuna upp úr, stelpur í krumpuðum pilsum, bítlalög í loftinu. Ég var þá nýbúinn að sjá Blow-up.
Á Skólavörðustíg tekur umferðin að þéttast, fram að því hafa fáir orðið á vegi mínum og allir á nepjuhraða. Ég skima eftir kunnuglegum andlitum, njósna um hvort nokkur beri kennsl á mig. Auðvitað fráleitt, á aldarfjórðungi hlýt ég að vera horfinn og hinir orðnir óþekkjanlegir.
Það tekur mig góða stund að átta mig á Lækjartorgi, ég hringsnýst á bersvæði líkast því að náttúruhamfarir hafi skolað öllu lauslegu á brott: símaklefinn, bekkirnir og síðast en ekki síst fólkið. Allt horfið og ekki fyrr en Esjan rís upp við sjónarrönd með fannir í bláum hlíðum að kunnuglegt kennileiti ber fyrir augu.
Jú, þarna er Stjórnarráðið, en samt einhvern veginn í breyttri afstöðu. Túninu fyrir framan hefur verið skellt af og stytturnar færðar ofar í lóðina, gatan breikkuð. Í vestri stendur Menntaskólinn, einkennilega hógvær, mig minnti að hann hefði gnæft yfir umhverfi sitt.
Í biðröðinni á pósthúsinu ber ég kennsl á gamlan skólafélaga sem þekkir mig. Við tökum stutt tal, í ljós kemur að hann hefur ekki haft hugmynd um brottför mína!
Ég ætla á kaffihúsið gegnt pósthúsinu, en þegar til á að taka er það horfið. Það var áreiðanlega staðsett á annarri hæð, ég fer til öryggis eina hæð í viðbót, svo aftur niður þar sem ég hringsnýst á stigapalli. Kona með símahjóðnema við munnvik lítur upp spyrjandi.
Kaffihúsið Tröð? Það var í fornöld! æpir hún til hliðar við munnstykkið.
(s. 10-11)