Með myndum eftir Jean Posocco.
Úr Í Mánaljósi:
Vélin lenti mjúklega, ók svo hægt upp að flugstöðvarbyggingunni og þríburarnir gengu frá borði. Þau voru með fiðrildi í maganum og slöngur í hnjánum af eftirvæntingu og Júlíus sagði að hann þyrfti að fara á klósettið.
- Við getum ekki farið á klósettið núna, sagði Íris Ína ákveðin. Emilía frænka er að bíða eftir okkur og hún verður svo hrædd ef við komum ekki strax út.
- Ég verð að fara á klósettið, sagði Júlíus og skimaði í kringum sig.
- Þarna er klósett, sagði Ísabella og benti.
Systurnar biðu heillengi eftir bróður sínum. Þegar þau komust loksins af stað höfðu þau misst af farþegunum og þvældust lengi um áður en þau fundu töskurnar sínar. Þær sátu virðulegar á færibandi, en allar aðrar töskur voru farnar.
Þau náðu sér í vagna og ýttu svo tveimur rauðum töskufjöllum á undan sér í gegnum vegabréfsskoðunina. Íris Ína sá um að sýna vegabréfin og loks voru þau komin út í móttökusalinn. Ráðvillt skimuðu þau í kringum sig þar til þau komu auga á undarlega manneskju.
Þarna stóð hún þá og veifaði armbandsskreyttum höndum í gríð og erg. Þykkt og grátt hárið hrundi niður herðar þessarar stóru konu. Hún var í gulum, skósíðum kjól með ótal festar og perlur um hálsinn. Fjólublátt sjalið var með löngu kögri og ilskórnir voru perlum skreyttir. Táneglurnar! Ísabella tók strax eftir því að þær voru grænlakkaðar. Á nöglum stóru tánna mynduðu litlar, rauðar og hvítar perlur fallegt mynstur. Á öxlinni bar hún risavaxna mynstraða tösku sem var eins og samanbrotin persnesk gólfmotta. Brosið var breitt og stórt og einhvern veginn fannst börnunum að það birti til í gráum salnum þar sem þessi skrautlega kona stóð.
- Svo þetta er Emilía frænka, sagði Júlíus hissa.
- Hún er eins og jólatré, hvíslaði Ísabella og hvessti augun á hana.
- Hún er að minnsta kosti mjög litrík, sagði Íris Ína undrandi.
Emilía brunaði eins og hraðskreiður bátur til barnanna, greip þau öll í fangið og faðmaði þau heitt og innilega.
- Ég hélt að þið ætluðuð aldrei að koma út, sagði hún og hló.
- Júlíus þurfti, hann þurfti, stamaði Íris Ína.
- Já, ég veit það. Hann fór á klósettið, sagði hún og kreisti þau enn fastar.
- Hvernig vissirðu það? spurði Ísabella hissa.
- Fann það á mér, sagði Emilía og knúsaði þau áfram innilega. - Jæja, svona eruð þið þá, sagði hún, ýtti þeim frá sér og virti þau rannsakandi fyrir sér. - Mikið eruð þið fín og vel heppnuð, en árurnar eru götóttar og slitnar. Hræðilegt á svona ungum börnum, en við lögum það, sagði hún og brosti svo breitt að enn birti til í gráa flugstöðvarsalnum. - Við skulum drífa okkur heim í Mánaljós. Það bíða allir spenntir eftir ykkur þar.
Emilía leit hugsandi á risastóru ferðatöskurnar fimm.
- Hvað í ósköpunum eruð þið með í þessum töskum? spurði hún hissa. - Ætlið þið að opna verslun? Þetta kemst aldrei í rauðu rúsínuna.
- Rauðu rúsínuna? spurði Júlíus og gapti.
- Bílinn minn, sagði Emilía til skýringar. - Við verðum að umpakka.
Svo hófst undarlegasti gjörningur sem börnin höfðu orðið vitni að. Emilía skipaði þeim að opna töskurnar og tæma eina þeirra á gólfið. Brátt lágu fötin þeirra um allt gólf í flugstöðinni og Emilía stóð í miðjum haugnum.
- Hlaupahjól? Til hvers? Nóg af hjólum heima. Þið þurfið stuttbuxur og boli, nærbuxur og sokka, síðbuxur og peysur og regnföt. Gönguskó, stígvél og sandala til vonar og vara. Það er allt og sumt. Safnið því saman, setjið í tómu töskuna og hinum komum við í geymslu.
(s. 74 - 76)