Úr Í svörtum kufli:
Í dynskógum
Gleðin deilir mér drjúgum skerf
í dynskógum norna: leik og söng.
Þar slitna rætur og rifnar lyng
unz ég verð óður og hverf.
Hún seiðir myrkva og feigð í mitt fas,
en fjötrar opnast er líður kveld,
og stofnar bresta og stiknar mold;
og framar grær þar ei gras.