Úr Lávarði heims:
Nokkrum mánuðum síðar, nánar tiltekið í byrjun janúar, dreymdi Tómas draum sem hann grunaði að hann hefði dreymt áður. Eftir langa umhugsun, þóttist hann viss um að þessi draumur væri náskyldur hugmyndinni sem hafði gengið honum úr greipum. Þannig komst hann líka að því að hún hafði fremur átt rætur í draumi hans en ímyndun og þess vegna var það álítamál hvort hann átti í rauninni nokkuð í henni. Kannski hafði hún verið send honum; kannski hafði hann verið staddur þar milli svefns og vöku sem menn ráða ekki lengur hugsun sinni og hún fer að lúta óskiljanlegum lögmálum. Þar að auki þótti honum leika á því vafi, hvort hann hefði verið nokkru bættari, ef hann hefði munað eftir hugmyndinni þegar hann vaknaði, hvort það hefði orðið honum á nokkrun hátt til framdráttar, glatt hann eða gert hann að betra manni.
Það lá við að hann fullyrti við sjálfan sig að engum væri greiði gerður með slíkum hugmyndum; ef til vill var það líka þess vegna sem almættið afréð að fela þær í draumförum.
Hugljómun var það fremur en hugmynd. Tómas sá hús við strönd og götu fyrir framan húsin. Sum þeirra voru gul, önnur rauð eða græn, en öll voru þau með bláu þaki. Það var strompur á þakinu og reykurinn stóð beint upp af honum í blankalogni. Milli húsanna voru tré og við götuna líka. Gatan var auð.
Húsin og trén spegluðust í sjónum, þar sem ekki hreyfði gáru.
Myndin stóð lengi kyrr í hugskotinu, uns allt í einu heyrðist hróp og útidyrahurð á gulu húsi var hrundið upp og maður á rauðri peysu rauk út og skellti á eftir sér. Þegar hurðin féll að stöfum, gáraðist vatnið.
Skömmu síðar kom maðurinn aftur; í þetta sinn var hann á bíl og lagði fyrir framan húsið. Í spegilmyndinni fór bátur eftir götunni.
Maðurinn gekk inn í húsið og himinninn varð glær og kuldalegur. Trén urðu gul og rauð og bleik og laufið byrjaði að falla, fyrst eitt og eitt, en síðan mörg í senn. Þá syntu gullfiskar í speglinum.
Tómas lá á bakinu og hreyfðist ekki meðan á þessu stóð. Fingur vinstri handar tóku hins vegar kipp þegar maðurinn birtist brosandi í dyragættinni í spegilmyndinni, en ekki í sjálfu húsinu við ströndina. Þegar hann klifraði upp í bátinn og sigldi burt með gullfiskana á eftir sér, var allt með kyrrum kjörum á götunni fyrir framan húsin.
Tómasi þótti líklegt að hann kynni að hafa hugleitt um stund orsök og afleiðingu, hefði hann munað þetta snemma laugardagsmorguns. Því færi hins vegar fjarri að hann hefði verið nokkru bættari að þeim hugleiðingum loknum.
(s. 34-35)