Úr Lendum elskhugans:
Hér
var
einu sinni
blámálað timburhús
með hvítum gluggakörmum
og dyrnar í suður
móti sólinni
græn flöt
svart grindverk
og túlípanar
meðfram stéttinni
Hér bjuggum við
Hér dansaði systir mín
berfætt í vindinum
beið elskhugans
sem fór
fætur hennar voru trylltir
Ég sat á tröppunum
og horfði á hana
fægði mynd
af horfinni vinkonu
sem ort hafði ljóð
um blóm á pilsum kvenna
Ég elskaði ljóð
sem ég hafði aldrei heyrt
elskaði blóm
á pilsum kvenna
sat á tröppunum
og var þögul
óttaðist
að trufla
trylltan dansinn
galdur ljóðsins
fann hvernig blóm þess
stungust í hönd mína
sá hana blóðgast
Hér bjuggum við
Og þá kom hún til mín
sú sem núna smíðar lykilinn
sú sem núna heyrir ekki rödd mína
og bað mig að bíða tímans
sem sefaði sárin
sefaði allt
og hún leiddi mig í húsið
kyssti augu mín
Ég man hversu mjúk hönd hennar var
Og hún kveikti upp
í arninum
fór höndum
um líkama minn
kveikti ást mína
eld minn
Þá formælti ég
söknuði systur minnar
formælti
elskhuganum sem fór
Núna er hann vinur minn
og bein hans ljóma
í birtu frá öðru tungli
Núna dansar elskan mín
með systur minni
berfætt á flötinni
Hér var einu sinni
blámálað timburhús
Var
einu sinni
hér.
(bls. 22-27)