Úr Ljóð námu menn:
Dúfur
Kötturinn á sjöundu hæð
hélt að hann væri dúfa
Hann var alinn upp á sjöundu hæð
frá því hann var vikugamall
Aldrei sá hann aðra ketti
Engin dýr nema menn
og svo dúfur útum gluggann
Fyrst hélt hann lengi vel
að hann væri maður
Einlæg áform hans að fá sér sæti
með ungu hjónunum við borðið
setja á sig servíettu og hefjast handa
að snæða forréttinn;
þessi áform enduðu alltaf með því
að hann var rekinn burt harðri hendi
og hvattur eindregið til að snæða
einhvern fjandann úr kattarskálinni
Löngum sat hann hugsi
í gluggakistunni
og horfði á dúfurnar
Fyrst langaði hann að stökkva á þær
leika við þær og glefsa í þær
Svo sló því allt í einu niður
í hausinn á honum
að auðvitað væri hann dúfa!
Nokkra daga á eftir sat hann
í gluggakistunni á sjöundu hæð
og sinnti því lítið sem ungu hjónin
og aðrir af þeirri dýrategund aðhöfðust
Fann til vaxandi samkenndar
með dúfunum
Undraðist hvað þær sniðgengu hann
vingjarnlega félagslynda dúfu
í gluggakistunni
Gleymdi sér svo alveg
dag einn skömmu fyrir kvöldmat
og stökk
Þegar hann var lagður til hinstu hvílu
í bakgarðinum
sátu dúfur í öllum gluggakistum