Úr Ljóðabréfum:
26
Öldum saman sóttu Rangæingar og Skaftfellingar upp á öræfi til silungsveiða í Fiskivötnum. Þar fékkst urriði eingöngu, en oft aflaðist vel. Úr Rangárvallasýslu komu Landmenn og Holtamenn, að austan menn úr Skaftártungu. Veiðiskapur þessi var til mikilla búdrýginda. Nefndust þeir vatnakarlar sem í ferðirnar fóru. Þær gátu tekið tíu daga, og hafði hver maður einn hest eða tvo undir burð.
Það var einu sinni að atvik gerðist hjá Fiskivötnum sem fer ekki úr huga mér. Ástæðan er auðskilin þeim sem rýna í sögur:
Vatnakarl úr Rangárvallasýslu sá óvin sinn í einum manni sem hann bar ekki kennsl á og einnig var að silungsveiði í Vötnunum. Hann sagði við sjálfan sig: “Hvorki er þessi maður úr Rangárvallasýslu né Skaftafellssýslu.” Þar kom að Rangæingur taldi sig vita til víss, að þarna færi útileguþjófur. Útileguþjófar höfðu vitaskuld enga heimild til að veiða í Vötnunum og voru réttdræpir. Rangæingi þrútnaði í skapi æ meir sem hann fylgdist lengur með gjörðum þessa manns. Að lokum fór svo, að hann réð sér ekki og stökk að honum í heiftarbræði. Tókust þegar með þeim harðar sviptingar. Þeir byltust um á jörðinni, spyrntu upp grjóti og grasrót, hvesstu glyrnur hvor á annan og blésu þungt. En ekki skiptust þeir á orðum utan bölvi og formælingum. Allt í einu heppnaðist Rangæingi að keyra hinn undir sig, hafði læst greipum utan um háls manninum og bjóst til að ganga frá honum þarna. Þá skildist hinum loks hvernig öllu vék við. Og síðustu orku sinnar neytti hann til þess að gera réttilega grein fyrir sér. Hann æpti: “Dreptu mig ekki, ég er úr Skaftafellssýslu!”
(s. 59-61)