Um bókina:
Hjá vöðlungunum í Mángalíu gengur lífið sinn vanagang. Míría Dúrjánsdóttir býr hjá mömmu sinni í Dimmuborg sem er líflegur og heillandi staður. Samt er eitthvað öðruvísi en það á að vera Drungi og myrkur herja á borgina og íbúa hennar. Þegar bræðurnir Kraki og Pói koma þangað í heimsókn uppgötva þeir ásamt Míríu gamla leyndardóma sem tengjast Stjörnuturninum og dýrmætum víðerniskristalnum.
Úr Ljósunum í Dimmuborg:
Þau þefuðu öll sem eitt. Kraki sagðist finna ódaun einsog af úldnum fiski en kannski væri það bara hellalykt. Allína varaði þau við og sagði að í svona undirheimi gætu verið hættulegar eiturgufur. Þau yrðu að hafa varann á og eins mætti búast við glufum og sprungum í gólfinu. Míría benti og spurði hvort þau sæju fjall í fjarska. Í þessu rökkurlandslagi var margt sem minnti á venjulegt umhverfi en þó allt svo óljóst og hlutföllin skringileg. Stígurinn lá skyndilega niður í móti. Allína sagði að þau skyldu leiðast til öryggis og það var ekki seinna vænna því torkennileg hljóð fóru að berast þeim til eyrna.
- Hvaða hljóð eru þetta? spurði Allína og nam staðar.
- Skvamp í vatni, sagði Kraki. - Lyktin er líka verri hérna.
- Undirheimafljót, hvíslaði Míría. - Eru þau ekki til?
- Kannski Dimma sé líka hérna, sagði Pói.
Hann fékk ekki svar við spurningunni því nú heyrðust lágværar drunur og stunur. Framundan var eitthvað kvikt sem rumdi og blés og bylti sér í vatni. Kraka datt í hug undirheimaskrímsli og Míríu langaði mest að snúa við og hlaupa til baka. Pói kreisti hönd Allínu og spurði skjálfraddaður hvaða tröll gæti átt heima þarna.
- Við skulum komast að því, hvíslaði Allína. - Nú læðist ég á undan svo lítið beri á og reyni að átta mig á hvaðan þessi hljóð koma.
Hún sleppti hendinni af Póa og fetaði sig hljóðlaust niður brekkuna. Framundan blikaði á vatnsflöt svo þarna hlaut að vera tjörn eða síki. Lengra í burtu voru klettar eða hamrabelti. Kannski voru þau að nálgast endann á þessum hellisheimi.
(s. 134-5)