Úr Margsögu:
Skýrsla Ég man að ég hugsaði sem svo, að undarlega væru menn þessir nú biksvartir, einkum ef haft væri í huga að þeir voru Bandaríkjamenn, en þar í landi munu allir þeldökkir menn eitthvað hafa blandast hvítum í aldanna rás. Að öðru leyti var þetta eiginlega ekki ógleymanlegt, útlendingar koma hér margir og Íslendingum þykir varla ástæða lengur til að snúa sig úr hálsliðnum þó þeir mæti litum mönnum á götu. Ég tók að þvo mér í ystu sturtunni, næst útgöngunni, þó ekki sé hún mitt eftirlæti, og kemur þar til trekkurinn, en öðrum var sem sagt ekki til að dreifa í bili. Þegar blámennirnir höfðu þvegið sér gengu þeir einn af öðrum út úr sturtusalnum, en síðastur fór Íslendingurinn. Þegar mennirnir fóru fram hjá mér tók ég eftir því að þeir voru allir með samskonar merki tattóverað á vinstra lærið utanvert. Merkið sýndi einkennilegan og afskaplega ógeðfelldan hvítan gamm, líkt og vokandi yfir bráð sinni. Ég hugsaði með mér að sennilega væri þetta merki körfuboltafélagsins, enda voru einkennisstafir þess skráðir ofan við gamminn, þannig að stafurinn O myndaði geislabaug yfir höfði illfyglisins, en gat um leið táknað einhverskonar knött. Mér fannst þetta húðflúr einna líkast vörumerki og þótti heldur ósmekklegt, sérstaklega þegar haft væri í huga að atvinnumenn í íþróttum ganga oft kaupum og sölum. Þótti mér undarlegt að blakkir Bandaríkjamenn, afkomendur þræla sem seldir voru á markaði eins og fénaður, tækju í mál að láta brennimerkja sig þannig. Fleira gerðist nú ekki og ég sá þessa menn ekki aftur, enda voru þeir á leið upp úr. Ég gleymdi þeim fljótt, enda var atvikið svo sem ekkert sérstaklega eftirminnilegt eða merkilegt. Síðan eru liðnar um það bil þrjár vikur, en í gær átti ég leið um miðbæinn og tók þá eftir verslun sem ég mundi ekki eftir að hafa séð áður, nokkurskonar sérverslun með leðurfatnað. Í útstillingarglugga voru alls kyns jakkar og blússur úr leðri, en auk þess var þar hengi þar sem dökkar leðurbuxur héngu í röðum. Þetta var auðvitað út af fyrir sig enginn tímamótaatburður, en allt í einu rak mig í rogastans: Á buxunum var nákvæmlega sama merkið og körfuboltamennirnir höfðu verið með á lærinu: Gammurinn, stafirnir, geislabaugurinn eða knötturinn, allt með sama hætti, sömuleiðis staðsetningin. Þetta fannst mér svo einkennilegt að ég ákvað að fara inn í búðina og kanna málið nánar, eins þó nokkur óhugur væri kominn í mig. (s. 19-21)