úr bókinni
Þegar hann kom heim var pabbi hans inni í stofu að leggja kapal. Hann hafði hugsað um það í strætisvagninum hvað hann ætlaði að segja. Hann ætlaði að segja að hann hefði verið hjá Jóa. Hann átti von á að fá skammir, en það varð að hafa það. Sennilega yrði hann fyrst skammaður, en svo mundu pabbi hans og mamma þakka guði fyrir að hann væri kominn.
En hvar var mamma?
Hún var ekki heima. Og ekki heldur Systa. Þetta var undarlegt. Það var líka undarlegt að pabbi hans skyldi sitja einn heima á laugardagskvöldi og leggja kapal. Það var heldur ekki að sjá að hann hefði smakkað vín. Það var kannski undarlegra en allt annað.
Polli tyllti sér á stól andspænis honum og beið eftir að yfirheyrslan byrjaði. Hann beið eftir að hann fengi að heyra það. Hvað hafði hann verið að þvælast þetta úti fram á nótt, hann, sem var ekki nema tíu ára? Hvað átti svona framkoma að þýða? Hvað átti það að þýða að gera foreldrana og alla dauðhrædda?
En pabbi hans sagði ekkert af þessu. Hann sagði ekki neitt. Hann leit ekki einu sinni upp.
Góð stund leið.
Polli hefði aldrei getað látið sér detta í hug viðbrögð af þessu tagi. Þetta var hræðilegt. Þetta var miklu verra en að vera skammaður. Það var eitur í þessari þögn.
- Ég var hjá Jóa, sagði hann loks. Hann fann að hann roðnaði dálítið af því að hann sagði ósatt.
Nú fyrst leit pabbi hans á hann. Hann horfði ákveðið í augu hans. Gat hann lesið hugsanir hans? Sá hann að hann var að skrökva?
Nei. Hann hafði verið að hugsa um allt annað.
- Þá erum við víst orðnir einir, Polli minn, sagði hann alvarlegur í bragði.
Polla brá. Hann fann að hann varð allt í einu heitur í andlitinu. Hann fann hvernig hjartað tók kipp og fór að slá örar.
- Einir? Hvernig þá einir? spurði hann og horfði undrandi á pabba sinn.
- Mamma þín er víst farin, sagði pabbi hans með hægð.
- Farin?
- Já.
- Farin hvert?
- Til ömmu þinnar. Hún ætlar að vera hjá henni. Og Systa.
- Hvenær kemur hún aftur?
- Það veit enginn nema hún sjálf.
(s. 35-6)