Teikningar : Sara Jóhanna Vilbergsdóttir.
Úr Rúm eru hættuleg:
Egg eru hættuleg
Það var niðdimm nótt og hún var sjö ára.
Hún sat í hnipri á bak við hurðina á barnaherberginu og reyndi af öllum lifandi mætti að troða sér lengst inn í hornið. Á gólfinu stóð græn stór ófreskja með langar og slímugar krumlur sem seildust í átt til hennar.
Bráðum klófesti ófreskjan stelpuna.
Hendurnar voru hræðilegastar, svona langar og þær teygðust endalaust og án afláts. Þær komu nær og nær. Og augun, augu ófreskjunnar voru viti sínu fjær og ill.
Það var eins og lífinu hefði verið stolið burt úr þeim.
Ófreskjan þrýsti hurðinni að veggnum svo að hún var alveg að kremjast sundur. Ekkert nema kraftaverk gat komið í veg fyrir að ófreskjan tortímdi henni. Skelfingin lamaði allar taugar og vöðva sem hún vissi ekki um í líkamanum og hún gat enga björg sér veitt. Ef hún bara gæti gert sig nógu litla, var örörörlítil von til þess að ófreskjan næði henni ekki. Og hún reyndi það í huganum, reyndi að hugsa sig örörörlitla, en þá teygði ófreskjan langa og slímuga fingurna enn lengra og glápti á hana gráðugum vitstola augum.
Hún æpti af öllum lífs og sálar kröftum.
(s. 9-10)