Svart á hvítu, 1981
Úr Sendisveinninn er einmana:
flassbakk um framtíðina
Shantih shantih shantih
shake it up shake it up
t.s. eliot/david bowie
síðan koma fimmáraáætlanir
sem broshýrar söngsveitir skola á land
með bárum alþjóðasöngsins
við undirleik kassagítara
og ef til vill
rafmagnsfiðla með fuglasöng,
eletrónisk sál þín stígur úr líkamanum
einsog plata sem lendir í vitlausu umslagi,
en gættu-þín
stalín er búktalari sem yfirgnæfir
rödd þína þegar minnst varir,
og útópísk sólin
einsog jimi hendrix með brunninn gítar
er fullkomlega út á þekju meðan geislarnir
falla svipa um stofugólfið.
Ég vildi gefa mikið fyrir
að dyrabjöllurnar opnuðu sig
að póstkassarnir rifu úr sér hjörtun
og í vídeóaugum
á röntgenmynd himinsins leystumst við upp
í frumefni til að mynda ný sambönd á milli
okkar sem erum verur,
hvort sem það voru brunarústir
eða spegilgrænar hallir sem mættu
augum þínum
áttirðu aldrei afturkvæmt
þaðan sem þú lagðir af stað
enda sjálfsagt ekki ákjósanlegur stökkpallur
frekar en sundbretti
ef ekkert vatn er í laugunum
í miðju öngþveiti þar sem stöðumælar sögunnar
veifa leirtöflum
og hvort sem það var oní dýpstu myrkur
útí skógarrjóðri þar sem bjöllurnar
kyntu sál þína með hi-fi græjum
með útsýn til annarra landa
eða kaggi sem rótaði malbikinu upp
undir bongótrommum dauðans
undir byljandi rokktónlist
silfugljáandi pappír
eða bara rauðir fánar
sem sló’upp borg umhverfis tímann
var það alltaf
hið óhjákvæmilega sem hefði getað verið öðruvísi
þegar augu þín skrönsuðu í mölinni
þegar okkur var stillt upp
við verksmiðjuhliðin við barnaskólana einsog
kindur sem jarma
í chaplinmynd í draumi sem gerðist
þegar hendur verkstjórans og þvalir fingur
kennarans urðu stórskotalið:
en þrátt fyrir allt erum við jafneinlæg
og börnin sem rækta stjúpmæður í skólagörðunum
við sem ögruðum kerfinu
gerðum það aðeins sveigjanlegra
í fjölbreytni sinni
og einsog jafnan á haustin þegar
búið er að stela uppskerunni
sitjum við auðum höndum
þar sem hinir ófyrirleitnu sem skilja allt
en finna ekki til með neinu hafa
öll völd
ó við sem fengum örvar fortíðarinnar
að láni áttum enga boga
og það er erfitt að játa
að allt sem við gerðum
hafi bara verið að kasta
mólótoffkokteil í vítislogana
eða biðja prómeþeif um eld
löngu eftir að þeir höfðu úrskurðað hann
mania depressive,
NEI því miður
þetta hlýtur að vera skakkt númer
hér býr enginn spartakus,
en þegar gangan er farin
þegar mótmælin eru búin
stöndum við eftir einsog winstonpakki
við vitum ekki hvort við erum tóm
og katakomburnar
og leynikjallararnir
þar sem við komum saman
og lásum rauðar bækur með gylltum stöfum
eru auðir salir,
sjóræninginn sýnir svarta hönd
og lönd hans lokast einsog klaustur,
Strokleður fer höndum um heiminn,
blóð píslavottanna
vætir ekki lengur akrana,
puntsráin fella engin fræ