Um þýðinguna
Sýningarskrá. Listasafn Reykjavíkur, júlí-september 1994. Sigurður Pálsson er meðal þýðenda.
Úr sýningarskránni
Leonardo da Vinci skrifaði eitt sinn: ,,Upphaf málaralistarinnar má rekja til skuggamyndar af manni sem sólin varpar á vegg. Þessa fullyrðingu má bera saman við þekkta frásögn Plíníusar eldri (23-79 e.Kr.) í riti hans Naturalis historia. Þar tengir hann upphaf myndlistarinnar Díbutate, dóttur leirkerasmiðs í Sýkíon. Elskhugi hennar var á leið í langferð og hún teiknaði útlínur skuggamyndar af andliti hans þar sem hún féll á vegg. Þetta frumatvik er táknrænt fyrir náttúru málaralistarinnar frá fornöld fram á okkar tíma. Málaralistin er alltaf tengd negatífum, í ljósmyndamerkingu orðsins; alltaf ofurseld skuggum og fjarvist. Þetta minnir á hina þekktu allegóríu Platóns um hellinn. Frá upphafi hefur málaralistin þannig fengist við hverfulleikann; það er tilverugrunnur hennar að fjalla um einhvers konar missi. Í málverki eiga fjarvera og nærvera stefnumót; það er par exellence staðurinn þar sem lífs og liðið mætist, hið sjáanlega og ósýnilega.
Málverk og teikningar Sigurðar Árna Sigurðssonar lúta hverfulleikahefðinni. Það virðist ekki augljóst að bera kennsl á nokkuð í verkum hans með ótvíræðum hætti. Allt má sjá og lesa frá ólíkum sjónarhornum.