Úr Skáldsögum:
Raddir úr hrauni
Það er ekki annað að gera fyrir Ólaf skáta en setjast niður og horfast í augu við staðreyndir. Hann er viðskila við hópinn, villtur, í mosabing einhvers staðar á Hellisheiði, kompáslaus í þoku. Svo hann sest niður og veltir fyrir sér þessum ógöngum.
Einkennilegt, þetta var það sem hann hafði óttast einna mest um dagana, að villast og vanta kompás. Hann mundi að hafa heyrt talað um hvað fólk lenti oft í því sem það hræddist mest.
Honum er ekki kalt og hann er ekki blautur, því hann er í lopapeysu og stakk, en honum líður illa andlega. Mesta smán sem dróttskáti getur lent í er að björgunarsveit sé kölluð út hans vegna þegar hann er að frílysta sig í útilegu.
Hann tekur skátahandbókina úr vasanum og rifjar upp skátaóp, kveðjur og söngva. Svo raular hann Ging-gong-gúlí-gúlí til að halda sér frá tárum. Samt kemur móða á gleraugun. Ólafur er bara sextán ára.
Hann heyrir úr fjarska að tekið er undir raulið, hann heyrir margraddað Ging-gong-gúlí-gúlí. Hann sér af hyggjuviti sínu að þetta geti ekki verið félagar hans. Þokkalegt, ef maður er orðinn vitlaus í villunni, bara farinn að heyra raddir. Hann sér fyrirsagnirnar í anda: Ungur skáti geðbilast í þoku á Hellisheiði. Og undirfyrirsagnir: Fluttur í böndum til Reykjavíkur. Tvöhundruð manna lið kallað út. Nú er lítið tár satt að segja farið að læðast niður bústna kinn. Hann reynir samt að syngja áfram og auka raddstyrkinn til að yfirgnæfa raddir hraunsins. Naumast að þetta er djöfull raddað, bara skagfirska söngsveitin. Kannski það sé árshátíð hjá þeim. En það er sama hvað hann þykist vera kaldhæðinn, annað tár trítlar niður aðra kinn.
Svo ákveður hann að kanna málið, einsog sannur skáti, þótt honum finnist sennilegt að helsta leið til þess væri að láta opna á sér hausinn. Hann gengur í átt að rödduninni og sér þá bjarma slá fyrir. Honum hættir alveg að lítast á blikuna. Ofsjónir líka. Þetta lítur út einsog eldsvoði eða varðeldur. Vonandi er það bara sólin að brjótast gegnum þokuna.
Veslings Ólafur greikkar sporið og hugsar að það þýði ekki annað en stíga skrefið til fulls, inn í ljósið og hljóðið. Það sem hann sér þegar nær dregur er smávaxið fólk að dansa kringum varðeld, í einhvers konar skátabúningum. Þeir líta út fyrir að vera gullbryddaðir.
Einhver tekur sig út úr hópnum og gengur í átt að Ólafi. Það er undurfögur stúlka, með gullbelti um sig miðja. Hann stendur ráðvilltur, hræddur, og þurrkar af gleraugunum.
(s. 31-33)