Úr Skuggaboxi:
Þetta var eins og bréf stílað á draug, og það var svo sem nógu nöturlegt út af fyrir sig, hvað þá ef maður sjálfur var draugurinn. Hann gat ekki með nokkru móti ímyndað sér frá hverjum það væri komið. Hann fékk aldrei bréf frá Íslandi lengur. Eina vísbendingin var stafsetningin “Happaranda”, péin tvö. Þannig hafði fóstra hans stafsett, í eina skiptið sem hún skrifaði honum eftir að hann flutti til Haparanda. Skömmu síðar hafði hún lagst í kör. Þá hafði hann fengið bréf frá forstjóra Elli- og hjúkrunarheimilisins Endastöðvarinnar um að hún hefði fengið pláss þar. Síðan voru liðin þessi tíu ár og varla miklar líkur á að hún tæki upp bréfaskriftir að nýju eftir allan þann tíma. Enn eitt: Þetta var alls ekki skriftin hennar. Hann var sestur við skrifborðið á ný. Fyrir framan hann lá bréfið. Hann horfði lengi enn á umslagið, en tók síðan bréfahnífinn af borðinu öðru sinni þennan morgun og spretti varlega upp annarri hliðinni á umslaginu. Hann gægðist inn um sárið og sá þar glitta í gulnað blað. Hann dró það út um glufuna, fletti bréfinu varlega í sundur og las: R, í desembermánuði 1988 Besti frændi, Kort minn kjær! Þú kannt að verða undrandi á mjer skarfinum að jeg skuli nú skrifa þjer svona til upp úr þurru eptir langvarandi ræktarleysi, en þannin er, að þegar þjer berst brjef þettað verð jeg nú að sönnu dauður. Því vil jeg ekki draga úr hömlu að upplýsa þig um að jeg hefi ákveðið að þú erfir hús mitt hjer í bæ með öllu sem því fylgir og fylgja ber. Til þessa liggja vissar ástæður og brýnar sem þú munt skilja þegar þú kemur að vitja þinnar eignar, sem betur yrði senn. Tvínónaðu ekki, hafðu fyrra fallið á, því illfygli hvers kyns hnita nú hringa marga, voka yfir bráð og er gammsúgur af flugnum. Þegar þú kemur verður allt blessunarlega komið í kring með mig garminn og kyssir torfa náinn. Erfðaskrá mín löggilt og marguppáskrifuð með nánari staðfestingu er í vörslu hjá Vigfúsi Guðmundssyni í Forhúð h/f, en þar munt þú hagvanur frá fyrri tíð. Einnig eru þar lyklar. Vertu svo sæll. Þinn elskandi afabróðir Njáll Kjögx (s. 47-48) Kort reyndi eftir megni að rýna í landslag borgarinnar meðan bíllinn brunaði austur það sem hlaut að eiga að tákna H-braut og M-braut. Slagviðrið buldi á rúðum og sletturnar tálmuðu honum sýn. Þó mátti svo virðast sem freðmýrarnar væru á undanhaldi í landnámi Ingólfs. Það var hægt að vona að röndin yrði loks heil og óskipt. Byggingarstíllinn aftur á móti var yfirleitt eins og búist væri við atómstríði þá og þegar. Þar var enga von að sjá. Í samræmi við þetta reyndist Víðavangur vera kjarnorkubyrgi í hverfi sem Kort hafði aldrei komið í áður. Að minnsta kosti hafði hann ekki komið í það sem hverfi, þó hitt gæti vel verið hugsanlegt að hann hefði einhverntíma eigrað þar um móa og lesið krækiber. Bíllinn nam staðar og bílstjórinn nefndi verðið. Kort tók fram lúið seðlaveski Runólfs heitins, sem vel hefði sómt sér í Árnasafni og taldi ókunnuglega fram seðlana, rýnandi og hikandi. Hann þekkti ekki þessa seðla og leið hálfpartinn eins og hann væri að afhenda manninum matadorpeninga. En bílstjórinn virtist una þeim vel og fann ekki að neinu. Kort dokaði við nokkra stund þegar hann hafði stungið afganginum á sig. Bílstjórinn leit á hann með spurn í augum. - Hérna, sagði Kort, það er eitt sem mig langar að spyrja þig um. - Já, sagði bílstjórinn, og ræskti sig óstyrkur. Hann varð á svipinn eins og hann ætti von á tilboði um að taka þátt í einhverju svívirðilegu athæfi. - Þekkirðu náunga sem heitir Sveinbjörn Egilsson? Bílstjórinn hristi höfuðið. - Nei, sagði hann, á hvaða stöð er hann? - Ég veit það ekki, einhvers staðar á Rosmhvalanesi kannski. Bílstjórinn renndi í gegnum allan sinn persónufróðleik. Hann grandskoðaði starfsferil sinn á Suðurnesjum. Hann fór yfir árshátíðir, samningafundi og félagsfundi, blað félagsins og sögu þess, en varð ekki var. - Nei, því miður, ég held ég komi honum ekki fyrir mig. Kort þakkaði fyrir og steig út úr bílnum. Hann gekk spölkorn eftir gangstétt í átt að dyrunum á Víðavangi. Bíllinn ók af stað. Skyndilega stansaði hann og bakkaði í áttina til hans aftur, bílstjórinn hafði skrúfað niður gluggann og kallaði til hans: - Heyrðu, var það ekki hann sem þýddi Hómerskviðurnar? (s. 132-133)