Úr Skurðir í rigningu:
tvö
Í fjórar vikur urraði grafan gul í mýrinni og það var bara fyrsta daginn að hún líktist þunglynda beltisdýrinu. Síðan líktist hún í raun engu sem ég hafði áður séð, en mörgum árum síðar sá ég stjörnustríðsmynd í kvikmyndahúsi og þar var sitthvað sem fékk mig til að hugsa um gröfuna gulu í mýrinni. Fyrstu tvær vikurnar var hún hægra megin í fjósglugganum og ég horfði stundum heillaður út á milli klesstra skordýrahræja, á jötunefldan arminn hverfa ofaní sár jarðar og koma aftur upp með skóflu fulla af löngu liðnum árum. Í hádeginu kom gröfumaðurinn í mat, lyktaði af neftóbaki, magur, sinaber með augu sem horfðu fast og vottur af bassa í röddinni. Það vantaði rúman sentímetra framaná löngutöng hægri handar. Nærvera hans breytti öllum lögmálum hússins. Mér var gert að hegða mér, sem þýddi að steinþegja og segði ég eitthvað, var ekki tekið mark á því. Varla að húsfreyjan settist niður en bóndinn og maðurinn á gröfunni töluðu og töluðu um hluti sem snertu bæinn eða búskapinn lítið, jafnvel ekki neitt. Stundum strauk gröfumaðurinn svart skeggið og neftóbakskorn hrundu yfir matinn eða ofaní kaffibollann. Ég mátti ekki koma nálægt gröfunni; ekki á daginn, ekki á kvöldin. Mátti ekki einu sinni koma nálægt mýrinni. Engin skýring gefin.
(s. 34)