Myndir eftir Brian Pilkington.
Úr Snoðhausum:
„Þetta sama kvöld sat Týri á kassa niðri í kjallara heima hjá sér, í gula húsinu sem var númer sjö við götuna. Fyrir framan kassann stóð stóri spegillinn úr forstofunni. Matthildur systir Týra studdi við hann. Óli bróðir þeirra var þarna líka og fleiri forvitnir áhorfendur höfðu safnast saman til þess að fylgjast með þessari rúningu, eins og Stígur nefndi athöfnina. Hann reyndi að líkja eftir alvöru rakara, hafði klætt sig í bláan slopp og setti upp barðalausan hattskúf. Upp í hægri erminni glitti í skærin. Það voru alvöruskæri.
- Á ég að klippa hérna? spurði hann og brá skærunum ofarlega í langan lokk sem hann togaði upp í loftið.
- Nær! sagði Týri ákveðinn.
- Svona? spurði pabbi og færði skærin örlítið nær hársverðinum.
- Miklu nær! skipaði Týri.
- Æi, viltu ekki halta svolitlu af lokkunum?
- Nei, engu.
- Þá það!
Pabbi renndi beittum skærunum svo nærri að þau snertu nánast höfuðleðrið.
- Týri er kaldur, sagði Elfar á númer þrjú.
- Hann er líka bróðir minn, sagði Óli hróðugur. Svo hneggjaði hann eins og hrossagaukur. Þannig hló Óli.
- Ætlar þú líka að láta snoða þig? hvíslaði Elfar.
- Nöhöj, ansaði Óli, hætti að hneggja og greip ósjálfrátt um loðinn kollinn.“
(s. 5-6)