Úr Sögum til næsta bæjar:
Líkamlegt samband í norðurbænum (brot)
III
Í septembermánuði 1980 urðu algjör þáttaskil í lífi frú Guðrúnar. Hún keypti yndislegan bíl, nettan og ítalskan. Og nýjan. Áður hafa notaðir bílar orðið að nægja, en markinu langþráða er nú loks náð: að skrapa saman fyrir splunkunýjum bíl. Það eru mestu sælustundir eigandans, þegar hún situr í faðmi hans og lætur sig líða svo langt um dali og fjöll, eða þannig, þótt hún aki að vísu eingöngu innanbæjar. Enda vegir þessa lands ekki gerðir nema fyrir bílgrodda eins og hún nefnir þá.
Hún þjáðist þegar bíllinn rembdist upp brekku, og það spratt sviti útum hana alla, þegar hún setti sig í hans spor. Hún klappaði bílnum, þar sem hún náði til hans, verandi sjálf undir stýri, og bað honum blessunar. Jafnframt afsakaði hún við hann ónærgætni sína. Hún átti það til að lofa bót og betrun.
Þetta skal ekki koma fyrir aftur, hvíslaði hún þá. Ég mun sjá til þess.
Hún talaði á þessum stundum við bílinn eins og stjórnmálamenn tala við kjósendur, því hvað sem það kostaði vildi hún hafa bílinn á sínu bandi: Ég mun beita áhrifum mínum til þess að þú þurfir ekki að líða önn fyrir mig.
Á kvöldin féll hún í grunnan órólegan svefn, bylti sér sífelldlega og óskaði þess að hana færi nú að dreyma. Þá fór hana stundum að dreyma og áður en hún vissi var litli blái bíllinn kominn að rúminu til hennar og fyrirgaf henni allt sem hún hafði gert á hluta hans. Þegar best lá á honum strauk hann henni með framhjólunum og sagði: Þótt allt annað bili, skal ég aldrei bila. Þann dag sem ég bregst þér máttu sturta mér útí ystu myrkur, á hvaða haug sem vera skal, þá máttu henda mér í klærnar á svindlara, og selja mig fyrri skít á priki. Aldrei skal ég bila þér.
Og hann burraði og söng.
Fyrst eftir að Guðrúnu hlotnaðist bíllinn nefndu börnin hann ýmist Ítalann vegna upprunans, eða amore, og stundu því orði upp með gríðarlegri tilfinningu. En móðir þeirra kallaði hann dáldið annað, og það nafn spurðist út á nokkuð vandræðalegan hátt. Þannig var, að Gulla kom aftan að móður sinni, þar sem hún var að strjúka bílnum með silkiklút, og hvíslaði lágt: Svona Bassi minn.
Það varð góður dagur hjá systkinunum, og þau sungu viðstöðulaust yfir móður sinni:
Bassi Bassi Bassi minn
busstaðu á þér nebbbroddinn
Bassi Bassi Bassi minn
blessaður vinurinn,
en kunnugum má vera ljóst að vísukornið er ómerkilegur útúrsnúningur úr landsfrægri ferskeytlu um Bangsímon.
(s. 13-15)