Úr Steintré:
Flugleiðin til Halmstad (brot)
I
Þeir voru nýfarnir að fljúga beint til Halmstad. Ég sá auglýsinguna í blaðinu og sagði við konuna mína: Þú ættir að fara, elskan. Þú átt þarna frænku.
Meinarðu að þú kæmir ekki með? spurði hún.
Ég verð hér, og reyni að gera eitthvað af viti, sagði ég.
En þú ert í fríi, sagði hún.
Einmitt, sagði ég og hélt áfram að lesa blaðið.
Fimm dögum seinna var hún farin. Það var dýrlegt að vakna fyrsta morguninn einsamall. Af því ég var enn í sumarfríi gerði ég hreinlega ekkert nema sitja úti á svölum í sólskininu og lesa. Ég veit ekki hvort menn kalla það að gera eitthvað af viti, en það var nógu skynsamlegt fyrir mig.
Að kvöldi þessa fyrsta dags drakk ég fáeina bjóra. Reyndar aðeins meira en það, því ég varð blindfullur og lognaðist útaf í sófanum rétt eftir miðnættið. Þá var ég búnn að hlusta hundrað sinnum á sama diskinn með Miles Davis. Það var komið fram undir hádegi þegar ég vaknaði morguninn eftir. Mig hafði verið að dreyma margar lokaðar dyr. Ég þurfti að pissa í draumnum og vildi komast á klósett, áttaði mig ekki á réttum dyrum og opnaði enga þeirra heldur meig í stóran blómapott úr leir. Einni hurðinni var snögglega hrundið upp. Ég held hún hafi verið úr palísander, einsog eldhúsinnréttingar og líkkistur voru á sjöunda áratugnum. Sterku vasaljósi var beint að blómapottinum.
Flestir vita að vítislýsingar Dantes eru varla nema hjóm hjá þeirri líðan sem heltekur mann eftir mjög þunga bjórdrykkju. En ég reif mig samt upp úr þessu þegar leið á daginn og fór út í góða veðrið, því sólin var glampandi björt.
Ég steig upp í bílinn, þótt ég væri varla kominn í ástand til að keyra, og ók út úr bænum. Það var líkast því að bíllinn stýrði sér sjálfur, og áður en ég vissi af var ég kominn að Reykjanesvita. Hér hafði maður sem ég þekkti verið vitavörður, en hann var dáinn núna. Húsið var eyðilegt að sjá, hlerar fyrir sumum gluggum. Nokkrir erlendir ferðamenn voru á stjái út við sjóinn með sínar eilífu myndavélar. Einskonar pílagrímar með minnisbrest, sem verða sífellt að fanga augnablikið í staðinn fyrir að upplifa það. Á heimleið fór ég gegnum Grindavík, Þókötlustaðahverfið, og þaðan yfir til Krýsuvíkur. Vegurinn var algjör hörmung. Ég stoppaði dálítið í litlu kirkjunni í Krýsuvík, settist meira að segja á einn kirkjubekkinn og sat þar drjúga stund álútur, því heilsan var enn bágborin. Á veginum við Kleifarvatn munaði ekki nema hársbreidd að ég væri drepinn, af stórum jeppa sem kom æðandi fyrir klettanef og straukst við bílinn minn með trylltu flauti. Ég nötraði allur eftir þessa uppákomu, en hélt síðan áfram löturhægt og var mjög lengi í bæinn.
Um kvöldið var ég orðinn nógu hress til að fá mér aftur bjór. Ég slakaði á í sófanum yfir sjónvarpinu og sötraði, en hvíldi Miles Davis alveg. Svo hringdi síminn. Það var konan. Hún var að segja hvað það væri ofsalega gaman í Halmstad, og frænka hennar væri með heilt hús útaf fyrir sig eftir að maðurinn hennar dó. Gaman fyrir hana, muldraði ég í símann. Við töluðum stutt saman. Ég lagði á og hélt áfram að horfa á mynd með Jack Nicholson og saup á dósinni annað veifið. Á eftir myndinn komu útvarpsfréttir í dagskrárlok, og þulurinn las með hlutlausri rödd:
Í gær lést einn fremsti hjólreiðamaður heims, John Roebuck, þegar geitungur flaug ofan í hann á ellefta degi Tour de France, með þeim afleiðingum að kok hans bólgnaði upp og hann kafnaði. Þegar þarna var komið keppni var hann í fjórða sæti.
Ég slökkti á sjónvarpinu og starði nokkra stund út um gluggann, fann svalan bjórinn renna niður vélindað.
(s. 61- 63)