Úr Svörtu nöglinni:
Seinni part dags komu Berglind, Þorri og Vignir aftur. Það var svo gott næði heima hjá tvíburunum þegar mamma þeirra var ekki heima. Vinirnir gátu spilað, skoðað blöð eða horft á sjónvarpið.
Gréta fór aftur að tala um að stofna leynifélag.
- Af hverju dettur þér það í hug? spurði Berglind.
- Bara, ég las það í bók eða eitthvað.
- Ég veit ekki um neina krakka sem eru í leynifélagi, sagði Hansi áhugalítill.
- Var það kannski bara í gamla daga? spurði Berglind.
- Nei, nei, sagði Gréta áköf, ég er viss um að það er til fullt af leynifélögum í útlöndum.
- Erum við nógu mörg? spurði Berglind hikandi.
- Örugglega, sagði Gréta.
- Hvað eigum við að láta það heita? spurði Þorri.
- Nornirnar, stakk Gréta upp á.
- Nei, það er ómögulegt, sagði Vignir, það er nafn á stelpufélagi, við ætlum heldur ekkert að galdra eins og nornir gera.
- Hvað með Rauði hjálmurinn eða Svartar fjaðrir? spurði Þorri.
- Við eigum hvorki hjálma né fjaðrir svo það er ekki hægt, sagði Hansi.
- Ég veit, ég veit, hrópaði Gréta áköf.
- Hvað?
- Við skulum hafa nafnið eitthvað sem bara við skiljum. Eins og merki.
- Merki?
- Já, ef við merkjum okkur og látum félagið heita merkinu.
- Svarta nöglin, sagði Vignir hátíðlegur.
- Einmitt, hrópaði Gréta aftur. Finnst ykkur það ekki fínt nafn?
- Jú, og við gætum málað eina nögl með svörtu bleki, sagði Hansi.
- Enginn vissi hvað það þýddi nema við, bætti Þorri við.
- Við skírum þá félagið leynifélagið Svörtu nöglina, sagði Gréta lágum rómi.
Hin kinkuðu alvarleg kolli og lögðu hendur sínar hljóðlega hverja ofan á aðra á borðinu til að innsigla samkomulagið.
- Við höfum reglur og skrifum dulmál sem enginn skilur nema við, sagði Hansi.
- Og njósnum og finnum þjófa, hvíslaði Þorri eins og hann óttaðist að einhver lægi á hleri.
(s. 10-11)