Úr Þorvaldi víðförla:
Þorvaldur hefði hvorki þá né síðar getað greint öðrum mönnum frá því hvað sál hans leið á þessari stundu. Ef til vill hefði honum fundist rangt að reyna það. Þeim sem náð og mikilleiki Drottins skekur eins og strá í vindi, honum hefur verið falið leyndarmál sem ekki má vanhelga með marklitlum orðum. Þetta skilur sá sem reynir ósjálfrátt, nema hann reyni að gefa það sem hann á ekki vegna þess að hann er haldinn djöfli stoltsins sem vill hreykja sér af því að Guð hefur sýnt honum inn fyrir þröskuld Ríkisins.
Þorvaldur var heldur ekki nógu vel að sér, ekki nógu sterkur í bæninni, til að geta ráðið við flökkuþrá hugarins sem spillir hverri upplifun, hve sterk sem hún er, og kemur í veg fyrir að hún ráði ein fyri allri sálinni nema skamma stund í einu. Heilagur andi nær vart að anda þínum nösum þrisvar sinnum þrisvar, svo er hann á förum. Eða réttara sagt: hann er ekki lengur einn. Áhyggjan og sektin, þessar tvær ljótu systur, þær kveðja dyra, ekki með offorsi, þær smeygja sér hægt og hlóðlega inn fyrir, en þeim verður ekki frá vísað.
Á náðarstundinni var Þorvaldur að því kominn að fyllast nýrri von og vilja sem dró að sér öll föng í mikla ákvörðun: hann mundi segja sig úr væringasveit og ganga í Guðs þjónustu. Þar með var hugsun hans ekki lengur öll í messunni sjálfri, og opnuð leið fyrir hana að halda enn lengra í burt frá henni. Þorvaldi var litið upp í hvelfinguna til Krists Alvalds, sem ekki horfði á hann í þjáningu sinni á krossi, og ekki með miskunn bænarinnar sem þúsundirnar í kirkjunni sungu til sín, heldur virti Hann þennan auma jarðmaðk fyrir sér ofan úr dómstól í skýjum. Og þá fór í verra – allt laust Þorvald sem áður var í lífi hans og vildi hrekja burt það sem hann gæti átt í vonum. Hann mundi trúboðið á Íslandi sem misfórst vegna ákefðar hans, oflætis og heiftrækni, hatur sitt á óvinum, morð á spotturum. Nei, því miður, hann var þess ekki verðugur að íklæðast helgum skrúða og fara með sakramenti, hann var ekki fær um að þjóna Drottni eins og vert væri, hann var auk þess fávís útlendingur í þessari lærðu borg þar sem hver slátrari og bakari kunni öll skil á leyndardómi Þrenningarinnar.
Hann var dæmdur til að vinna áfram það verk sem hann kunni best: að fara með vopn. Því gat hann ekki breytt.
(s. 122-123)