Úr Þú sem ert á himnum - þú ert hér:
Í fyrsta skipti á ævinni sá ég nú með hlutlægum og óhlutdrægum hætti hvar ÉG var staddur gagnvart hinum sanna Veruleika:
Ég sá andlegt myrkur MITT.
Ég sá þekkingarskort MINN á Guði.
Ég sá hversu blindur ÉG var - sá, að þótt ég hefði hundrað þúsund hugmyndir um lífið og tilveruna, ástina og dauðann, Guð og mannkynið, þá voru það bara HUG-MYNDIR, myndir í huganum - í raun og veru vissi ég EKKERT MEÐ VISSU um Guð og sannleikann og veruleikann!
Nema - allt í einu fann ég það! - nema að Guð hlaut að vera jafn stór og ég var lítill, jafn stórkostlega fullkominn og ég var skelfing ófullkominn, jafn dásamlegur, ljómandi og lifandi og ég var lítilmótlegur, blindur og dauður...
Í fyrsta skipti í lífinu upplifði ég andlegt hungur mitt: Ó, HVAÐ MIG VANTAÐI GUÐ! En á sömu stundu og hjarta mitt hófst upp til móts við hann sem er hæstur alls hins háa, þá fann ég að eitthvað - eitthvað í mér sjálfum reyndi af öllum kröftum að halda mér föstum við jörðina; og hæðnisleg rödd glumdi í huga mínum: Hættu þessu, maður! Hvaða tilfinningasemi er þetta eiginlega! Þú ert að ýkja, þú ert að gera þér þetta upp! Þú ert að gera þig að fífli! Láttu ekki eins og smákrakki, fullþroskaður maðurinn!
En ég hlustaði ekki á þessa rödd, ég gegndi henni ekki, því einhvers staðar enn dýpra í sál minni var eitthvað NÝTT sem bærðist og ólgaði og braust fram af krafti sem ekkert í heiminum fékk stöðvað.
Það var þrá - það var ÞRÁ EFTIR GUÐI!
Í fyrsta skipti kallaði smíðisgripurinn á höfund sinn vitandi vits! Ó, ef ekkert væri á bak við guðshugtakið þá væri heldur ekkert sem máli skipti á bak við neitt annað; allur sannleikur, kærleikur, merking - já, öll viðleitni og athafnir mannsinsværu ekkert annað en ósjálfráðir, skynlausir og tilgangslausri kippir steindauðs efnis.
(s. 130 - 132)