Úr Yfir hæðina:
Tvö
Meðan við ókum þjóðveginn
í austurátt
hvíldi landið
í faðmi vorsins
og alls staðar voru fuglapör
að undirbúa sumarheimilin
Tvö og tvö
flugu þau saman
eða syntu á lygnum vötnum
það stirndi á glitrandi fjaðrir
á fluginu
Aðeins við tvö
vorum ekki
að undirbúa sumarparadís heiðanna
ástir í faðmi fjallanna
því ég er sunnanstúlka á heimleið
og þú ert norðanvindurinn
Ljós
Þú vildir ekki horfa
á norðurljósin dansa
og sorg þín
varð rafmagnaðri
en grænar eldingar himinsins
Í hjarta mínu fæddist fölgræn sorg
með óslökkvandi stjörnuljósi
í miðjunni