Linda Ólafsdóttir myndskreytir.
Eftir tíu ára afmælið getur Kristín Katla loksins keypt sér dúkkuna sem allar stelpur eru með æði fyrir. Henni er alveg sama þótt Pétur tvíburabróðir hennar geri grín að henni – þetta er dúkka fyrir stórar stelpur. En af hverju finnst honum dúkkan óþægileg? Er hún ekki eins blíð og góð og stelpurnar halda?
Úr bókinni:
Rennihurðin á Leikfangabúðinni laukst upp. Ég sleppti hendinni á mömmu og þaut inn á undan henni. Ég vissi upp á hár hvar dúkkurnar voru. Sólveig, vinkona mín, hafði lýst því nákvæmlega fyrir mér. Dúkkurnar þöktu margar hillur innst í búðinni. Þær stóðu bísperrtar eins og herfylking í fjólubláum kössum og horfðu stóreygar út um glæran glugga. Allar voru þær í grænum skokkum og rauðum rúllukragapeysum, berleggjaðar og í svörtum bandaskóm. Þær voru umkringdar marglitum dúkkufötum, dúkkutöskum, dúkkugleraugum og jafnvel dúkkugæludýrum.
Dúkkurnar voru allar jafnstórar og náðu mér rétt upp að hné. Þær voru blíðar á svip og munnurinn, frosinn í brosi, var hálfopinn svo sást í hvítar framtennurnar. Það var hægt að velja um nokkra ólíka háraliti. Sumar dúkkurnar voru dökkhærðar, aðrar skolhærðar en svo fengust þær líka ljóshærðar og rauðhærðar. Hárið var jafnsítt en misjafnt hvort þær voru með topp, slétt hár eða liðað.
Yfir hillunum stóð stórum stöfum:
VELDU BESTU ÚTGÁFUNA AF SJÁLFRI ÞÉR
(5-6)