Úr Kúaskítur og norðurljós:
Sjálfsmyndir á sýningu
Sál mín var dvergur á dansstað í gær,
hún bankaði vongóð í hné og bauð píunum upp.
Þær hrylltu sig allar og höfnuðu bæklaðri sál.
Sú fékk að húka á barnum
og dansaði ein eftir tvö, ef dans skyldi kalla.
-
Sálin í mér er stelpa sem krotar á veggi.
Útskeif með aflraunalæri og gengur á tám.
Hún er fött í bak, með fituhnúð fyrir brjóst,
og ferðast um búningsklefann á teygjuslappri brók.
Það er blýantsstubbur í krepptum hnefa
og hún bíður færis þegar enginn sér til.
Svona sál getur farið í bófahasar og pissað úti.
En á jólunum heimtar hún slaufu í drengjakoll og syngur
með svo það glittir í dinglandi tönn. Hei-eims um ból.
-
Sál mín er bóndi sem titlar sig fræðimann,
einyrki í skökku koti á kaldrana.
Hann rýnir hokinn í kámuga skræðu
við grútartýru meðan sjónin endist.
Hann uppdagar meinlega villu hér og hvar
svo úr verður mörg og merkileg ritgerð
- þá blómstrar arfinn og beljan hímir í leku fjósi.
Já sál mín er fræðimaður sem sveitungar kalla búskussa.
-
Sál mín er fakír á bretti.
Skælbrosir götótt á fjölförnum torgum
hafandi gengið á glóðum og étið eld,
þessi hugaða misskilda sál.
Og vegfarendur kasta í hana krónu –
en hún þarf ekki krónu heldur handslökkvitæki
og svolitla hjálp við að naglhreinsa.
-
Sál minni er lokið í dag, allri lokið,
eins og skógarhöggsmanni við hinsta stofninn.
-
Sál mín er á launum við að lýsa veðri
og síma það suður eftir vissum reglum.
En grunsemdir vakna í höfuðstöðvum
þegar veðurlýsing er þrumur og eldingar
í tvo sólarhringa samfleytt.
Svo átta menn sig: nú er sálin á yfirsnúning
og héraðslæknir er settur í málið.
-
Sál mín er stúlka í vist.
Hún þreyr þorra og góu í skammadrífu
og hrærist ei þótt húsbóndinn vilji inn þegar náttar.
Setur farg fyrir dyr og les bænir á stífuðum náttkjól.
Ekki eitt einasta tár.
Hún ber feiti á lúnar hendur
og afræður loks að fara heim þegar vorar, í dalinn.
-
Sál minni er allri lokið
(eins og áður sagði).
Ef hún fengi að ráða væri hún reglulega glöð
eins og þægur vistmaður á afmælinu sínu.
-
Nú er sál mín eina íslenska skottan
sem eftir lifir, ef líf er þá orðið.
Hún leggst á búfé og ærir eyfirska smala.
Það er engum skemmt þegar skotta hneggjar
og rykkist um dalinn með sauðakrof næst sér.
Staðráðin í að ganga aftur og aftur.
-
Sál mín er fallinn engill
unglingsrytja með fótinn í gifsi
og glamrar hálfur á lemstraða lútu.
-
Sál mín er fangi í dýblissu dvergsins
saklaus dæmd til lífstíðarvistar.