Úr Lömuðu kennslukonunum:
Þegar ég kom aftur heim eftir að hafa stundað erfitt nám við virðulegustu menntasetur og háskóla í mörgum löndum á meginlandi Evrópu, einkum á Ítalíu, og lokið prófi með glæsibrag, endurtók sig gamla og nýja sagan: Mauður sem hafði verið vonarstjarna, stolt móður og föður, fann ekkert við sitt hæfi.
Ég fékk ekki beinlínis framan í mig að ég væri lítið annað en ræfill, eins og algengt var áður í þessu samfélagi sem einkenndist af getuleysi og illgirni, heldur voru mér á tiltölulega kurteisan hátt hvarvetna lokaðar dyr af rótgróinni þörf fyrir að skella þeim á aðra þrátt fyrir almenna löngun þjóðarinnar til að opna allt og gera eitthvað stórt og mikið. Oftast er löngunin látin nægja eða hún nær ekki lengra en óskhyggjan. Um annað er varla að ræða, samfélagið hefur verið mótað af einangrun og fólki með lundarfar sem er of öfugsnúið af hefðum til að draumar þess geti orðið að áþreifanlegum veruleika.
Eftir heimkomuna neyddist ég, líkt og áður en ég fór, til að liggja á foreldrunum. Svo ég hefði alveg eins getað verið heima. Munurinn var sá að núna var ég ekki við nám heldur sat ég oftast á daginn inni í stofu við að sjá í gegnum ranglætið og reyna að bæla niður reiðina með því að senda öðrum tóninn. Það var samt sjaldan að upp úr syði við aðra, enda þorði ég fljótlega varla að láta sjá mig, misheppnaðan mann meðal vina. Ef ég fór á mannamót áttaði ég mig stundum á því, sjálfum mér til skammar, þótt aðrir fyndu það kannski ekki, að ég sagði við þann sem fékkst til að hlusta að tilgangslaust væri fyrir mig að bera fram lausn á reiðuleysi samfélagsins. Ég blygðaðist mín af því ég vissi að þjóðin vill hafa hvarvetna rugling. Með því móti eru allir í sömu súpunni. Hin almenna ringulreið er sameiningartákn.
(5-6)